Η ζωή κυλάει σαν ένα αφρισμένο ποτάμι
παρασέρνει αδύναμους και προσκυνημένους
δεν συγχωρεί δειλούς,προδότες,ηττημένους
τσακίζει τα μυαλά και τις καρδιές με πόνο
Σε αναγκάζει να πέσεις,να κλάψεις,να βογγάς
σαν ένα μωρό να χτυπιέσαι αχ Θεέ μου τι φρίκη
συνειδητοποιείς το ότι η κοινωνία μας νοσεί
ότι η αλήθεια νικιέται σήμερα από το ψέμα
Υπάρχει όμως η ελπίδα που σε κάνει να γελάς
οι αγώνες που σε αναγκάζουν να πολεμάς
ο θάνατος θα σου μοιάζει πολύ ανίσχυρος
σώμα και μυαλό γίνονται αέναοι τιτάνες αλλαγής
Από την ανέκδοτη ποιητική μου συλλογή Νέα ζωή νέοι αγώνες
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Τα σχόλια δεν διαγράφονται εκτός και αν ξεπεράσουν τα όρια
της ανθρώπινης υπομονής.